همیشه این روزای سال دلم می خواد بشینم به حساب کتاب که امسال چطور گذشت؟ چیکار کردم؟ خوب بود؟

بد بود؟ کلا دوست  داشتم همیشه جمع بندی کنم... بشینم دفتر خاطراتم رو ورق بزنم... بعد همشونو خلاصه

کنم و بنویسم...

امسال اما هیچ علاقه ای به این کار ندارم... هروقت رفتم سراغ دفترم، شروع کردم به گلایه... بنابراین هیچ چیزِ

خاصی وجود نداره که بخوام خلاصش کنم...یه نکته های ریزی هم داره، اونا رو دیگه خیلی دوست دارم، نمیشه

اینجا گفت :دی شرمنده!

و اما امشب...

جای یکی خیلی خالی بود... با دوستایی که اینجا بودن جمع شدیم یه جای خلوت... و این خیلی نکته مهمی

بود که ما امشب جای خلوت پیدا کردیم... کنار یه دیوار خرابه، نشستیم و یه آتیش کوچولو روشن کردیم و چند

ساعت دور هم بودیم و یادِ قدیم ندیما... یاد روزایی که با هم بودیم و خوش گذشته بود... روزایی که باعث

شدن با هم دوست شیم... روزای خوب... روزایی که هنوز فکر کردن بهشون بهم انرژی میده که ادامه بدم...

فقط حیف سر و صدا زیاد بود و صدای آتیش کوچیک ما توش گم شده بود...

سحر هنوزم که هنوزه از من خوشش نمیاد... :))

دل من تنگ می شود برای تو...

و تو نگرانی که جایت در دلم راحت نباشد...

گاهی یه مهمونی حال آدم رو عوض می کنه، مخصوصاً اگه دوستای خوبت باشن... مخصوصاً اگه شبِ یلدا باشه. خصوصاً اگه میزبان باشی و تا نیمه های شب راجع به خاطره های مشترک حرف بزنی و لذت ببری. خیلی عجیب بود که همشون همه چی یادشون بود. خیلی خوشحال بودم. با اینکه الان خیلی بیشتر دلتنگشون شدم، اما الان اون تشویش و استرسی که دچارش شده بودم از بین رفته.

گاهم هم یه سفر، حتی خیلی کوتاه، حتی به یه جای خیلی سرد میتونه کلی خوشحالت کنه. تازه سفر کاری هم بود! تازه لباسِ گرم کافی همراهم نبود و خیلی خوش شانس بودم که سالمم !

به هر حال روزای اخیر روزای خیلی خوبی بودن و دیدم اگه نگم حالم خوبه خیلی پَستم. ممنونم که نگرانم بودین. دوستون دارم.

همیشه این روزای سال که میرسه یه بغضی همچین گلومو به درد میاره که گاهی احساس می کنم شاید یه علامتِ سرماخوردگی باشه. دوباره یادِ تنهایی هام میفتم. به قولِ ریفلاکس یاد شکست های بلا انقطاعِ زندگیم هم میفتم. سال های گذشته رو که مرور می کنم، می بینم امسال هم فرقی با سال های پیش نداره... فقط من تنها ترم. دیگه تقریباً همه رفتن.

همش دارم سعی می کنم دیگه به گذشته فکر نکنم. به لاشخورایِ روح فکر می کنم که منتظرن من کاملاً نا امید شم که حسابم رو برسن. اونوقت از لجِ اونا یکمی امیدوار میشم به زندگی. به این نفس کشیدن هایِ بی دلیل و بی هدف.

می دونم دارم خیلی زیاده روی می کنم، اما حقیقت اینه که خیلی خسته شدم. دلم می خواد هزار سال بخوابم و وقتی که خستگیم در رفت بیدار شم و دوباره شروع کنم.

دلم برای کسی که همش گل میفرسته شرکت می سوزه. امید به کسی بسته که از خودش قطعِ امید کزده. وقتی می بینم باز هم باید دلیلِ یه باخت باشم، بیشتر از خودم خسته می شم.

امسال این تنهایی چیزی ازم باقی نگذاشت که تو دلم بگم می تونم یه بار دیگه می شه متولد شد.

فقط منتظرم ببینم خودت کی خسته میشی از این که همش نویدِ روزای خوبی رو بدی که نمی رسن. 

خواستم باز بنویسم... اما سخت بود. اون روزها خیلی روزهای سختی بود. شاید هم من هنوز ضعیف

بودم. همه چی درهم و برهم بود. طرح و پروژه جواب نمی داد و همه نا امید شده بودیم. یه جور نا امیدی

درست مثلِ همین روزها. دلم می خواست فرار کنم و دیگه نرم دفتر، اما وقتی به سام فکر می کردم

که هرروز از من می خواست کمکش کنم، حتی فکر فرار کردن از مسئولیت هم از سرم می پرید.

اوایل تابستون بود و فقط دو ماه فرصت باقی بود... یادآوری اون روزهای طولانی و گرم فقط یه حس خفگی

بهم میده.

اون روزا یه اتفاق بد هم افتاد. استاد تیموری سکته کرد. البته بعدش حالشون تقریباً خوب شد. اما تو اون

وضعیت کلی تنش و استرس واسمون ایجاد کرد.

الان که به اون روزها فکر می کنم باورم نمیشه که تموم شدن. و این روزها اتفاقاتی افتاد که دیگه ترجیح

میدم راجع به اون اتفاقات و سختی ها صحبت نکنم.

اون پروژه تموم شد. دوستای ارزشمندی از اون روزها دارم. کسانی که هروقت مشکلی پیش میاد آستین

بالا میزنن و فوراً خودشون رو می رسونن.

هر کدوم یه جای دیگه درسشون رو ادامه دادن. بعضی ها رفتن خیلی دورتر و دیگه خیلی دیر به دیر میشه

باهاشون ملاقات کرد.

دلم براشون تنگ میشه. دلم برای همشون تنگ میشه.

فقط می تونم بگم یادِ گذشته بخیر...

کارای ما خوب پیش می رفت. خوب ادامه دادیم. دیگه زمستون شده بود. امتحانام واقعاً افتضاح بود و شانس آوردم که مشروط نشدم. استاد راهنمای پروژه خیلی جدی تهدیدم کرد. اما واسم خیلی مهم نبود! به مراحل ساخت رسیده بودیم. البته بیشتر به عهده ی یه تیم دیگه بود، ولی وقتی کارمون تموم می شد، اگه وقت اضافی داشتیم کمک می کردیم بهشون، اگه از دستمون کاری بر میومد. بیشتر در حد روحیه دادن بود ! فقط یه بار یه جایی بدجوری کارمون خراب شد. یه جاهایی از بدنه ی اصلی برنامه ای که یکی از بچه ها نوشته بود مشکل داشت. من که اول غلط یابی می کردم احساس کردم درست جور در نمیاد. چون آقا ترم آخری بود بهش نگفتم برنامت مشکل داره. شک کردم. اما بعدش وقتی با احسان مشورت کردم و دوباره بررسی کردیم دیدیم که کاملاً اشتباه شده. کار یکم عقب می افتاد. به سام که گفتیم عصبانی شد. دیگه اصلاً به فکر راه حل نبود. سر این اشتباه طرف کلی دعوا راه افتاد. وقتی فهمیده بود من غلطشو گرفتم شاکی شده بود و مثل اینکه به من توهین کرده بود. هرچند نگفتن چی گفته بود. بدتر از همه ی این ها، اول محمد خودش قهر کرد و بعدش که خواست برگرده دیگه سام اجازه نداد. اصرار بقیه هم تأثیری نداشت. احسان اومد با من صحبت کرد و گفت چون محمد به تو توهین کرده سام دیگه اجازه نمیده برگرده.

تصمیم گرفتم با سام صحبت کنم. درست بود محمد اشتباه کرده بود، اما درکل واقعاً باهوش بود و برنامه نویس حرفه ای. به احسان گفتم و گفت چاره ای نیست و تنها راهه. تهمینه اونجا بود. سام واسه فرار از اون رفته بود سمت کارگاه. از پنجره ی دفتر می شد دیدش. آروم آروم داشت می رفت. خودم رو بهش رسوندم. اما حرف زدن باهاش سخت بود. گفتم خیلی سرده. تازه یادم افتاد که کاپشنم رو نپوشیدم! یکم از کار صحبت کردیم اما اصلاً حرفی از محمد نشد. گفتم یه لحظه میشه وایسی؟ برگشت و بربر نگام کرد. حرف محمد رو پیش کشیدم. اما اصلاً حرفی از توهین به من نزد. گفت که اون مسئولیت سرش نمیشه و اگه رو کمکش حساب کنیم آخر کار وقت کم میاریم. خیلی حرف زد. دیگه داشتم یخ می زدم. دیگه وقتی دندونام داشت به هم می خورد فهمید من دارم میمیرم از سرما. گفت اصلاً چرا اینجوری اومدی بیرون؟؟؟ سرما بخوری کارا عقب میفته ها!!! خواست کاپشنشو بده ، با اینکه دلم می خواست قبول کنم غرورم اجازه نداد. گفتم الان برمیگردم دفتر یه چایی می خورم درست میشه.... برگشتم. نزدیکای دفتر برگشتم دیدم هنوز داره نگام می کنه.

یه دفتر خاطرات داشتم. اون روزها کم و بیش به سام علاقه مند شده بودم. تو دفترم همه جا از سام نوشته بودم. اون روزها از ترس پدربزرگ دفترم رو همه جا با خودم می بردم. (اون دفتر الان تو نوشتن خیلی کمک می کنه)

یه سری شماره های خاص پشت اون دفتر بود. یکی از شاگردهای خصوصیم رو داشتم . برای اینکه خبر بدم اون روز نمی تونم برم، دفتر رو دراوردم که تماس بگیرم. بعدش سحر صدام کرد اتاق بغلی، حواسم کاملاً پرت شد و دفتر همونجا موند. متأسفانه موقع رفتن هم یادم رفت برش دارم و سام نامرد خیلیش رو خونده بود...

تقریباً وسطای تابستون بود. ازم خواست هر روز برم دفتر. البته بعد از کلی درد دل گفتن. منم که حسابی گوش بودم. خیلی خیلی افسرده شده بود و روز به روز هم لاغرتر می شد. تا اینکه من دیگه نتونستم تحمل کنم و ازش خواستم که بگه چی شده. اونم انگار منتظر بود که من بپرسم و یه چیزایی گفت. خیلی دلم سوخت. خیلی از تهمینه بدم اومد. سام رو خیلی دوست داشتم. برای همین انگار دلم می خواست یه کاری کنم که به تهمینه برسه. اما نمی دونستم که خود سام هم دیگه خسته شده. تهمینه هفته ای دو سه بار میومد دفتر. همیشه خوشحال بود و شوخی می کرد و می خندید. سام وقتی تهمینه اونجا بود اصلاً به روی خودش نمیاورد، می خندید و به ظاهر شاد بود. ولی وقتی اون می رفت مثل این بود که کلی انرژی از دست داده باشه. اغلب می رفت جایی که خلوت باشه.

معمولاً واسه ناهار همونجا می موندیم. یه روز بعد ناهار نشسته بودیم و با احسان و سحر صحبت می کردیم. یادم نیست چی شد ولی یهو یه پاکت سیگار از جیب سام افتاد رو زمین. سام خیلی دستپاچه شد. گفت : اِ! این چی بود از جیب من افتاد؟! موقع رفتن بهش گفتم: من چیزی نمی گم، ولی استاد اگه دوباره بفهمه دیگه باهات حرف نمی زنه! سرش و انداخت پایین...

روزهای خیلی سختی بود. سام همش احساس بدبختی می کرد. من اون روزا از همه ی ماجرا خبر نداشتم، ولی به منم خیلی سخت گذشت. هر روز وقت رفتن ازم می خواست واسش دعا کنم. مدت ها اوضاع همش همین بود.

اوایل کار دانشگاه یه اتاق و یه کامپیتر داغون بهمون داده بود. حتی صندلی نداشتیم! رابطه ی مریم و سهیل انگار داشت جدی می شد. یکمی نگران بودم. دیگه کم می دیدمشون. اواخر ترم، باز کار من سنگین شده بود، ولی امتحانات هم به خیر گذشت. بعد امتحانات یه اتاق دیگه، کنار قبلی با یه قفسه و دو تا کامپیوتر دیگه و چند تا صندلی و... در اختیارمون گذاشتن. وظایف دیگه تقسیم شده بود. من روزای زوج باید می رفتم و کارامو انجام می دادم.

هفته ای یکبار به خونه ی خودمون سر می زدم. اونجا با خودم خلوت می کردم، فکر می کردم. آموزشگاه هم می رفتم. هم خودم تمرین داشتم، هم یه کلاس گروهی و چند تا خصوصی داشتم. همشون فرشته های کوچولوی خوشگل بودن.

سام اوایل خیلی مشتاق بود. خیلی جدی کار می کرد. اما یک ماه نشد که انگار یه چیزی شده بود. یه روز که رفتم دفتر، دیدم رنگش کاملاً پریده و اصلا حالش خوب نیست. حرف نمی زد. هر چی پرسیدم جواب نداد. فقط یهو گفت: من چقدر بد بختم و دیگه حرفی نزد. اونجا کاری از دستم بر نمیومد. ولی من سامُ اونطوری ندیده بودم. گاهی ناراحت می شد، ولی اینبار انگار فرق داشت. زنگ زدم احسان اومد. بردنش درمانگاه و یه چند ساعت هم اونجا موند و بعدشم برده بودنش خوابگاه.

خیلی تو فکر بودم. من چندین ماه بعد فهمیدم که چه خبر بود و چرا اونطور به هم ریخته بود. دوباره تهمینه اومده بود.

توی اون سال ها هنوز اساتید رو دانشجوها حساب می کردن، بهشون اعتماد داشتن شاید، شاید هم اون موقع ماها با استعدادتر بودیم.

بعداز عید دانشگاه یه طور دیگه ای بود. قشنگ بود. هفته ی اول خبری از سام نبود. دوستاش می گفتن هنوز خونه است و بر نگشته. دلم می خواست باهاش تماس بگیرم. اما نتونستم. کسی هم خبر نداشت می خواد چیکار کنه. البته معلوم بود احسان و سعید می دونن و هیچی نمی گن. تو اون یه هفته ی کسل کننده، سهیل خیلی مزاحمم می شد. نکته ی خوبی که وجود داشت این بود که مریم هم از سهیل خوشش می اومد و من هم اون دو تا رو به هم واگذار کرده بودم و بیشتر وقتم رو تنها تو کتابخونه می گذروندم. البته این کار من خیلی خبیثانه بود و بعدها مریم تا مدت ها منُ مقصر می دونست و نمی بخشید.

وقتی سام اومد خیلی خوب بود. فقط لاغرتر شده بود. گفت مریض بوده و واسه همین یه هفته دیر اومده. بالاخره فهمیدم قضیه ی اون تمرین برنامه نویسی چی بود. توی تعطیلات هم چند تا تمرین واسم فرستاده بود. ولی من از ۶ تا تمرین تونستم ۴ تاش رو انجام بدم. قضیه این بود که قرار بود یه پروژه ای انجام شه که یه استادی از سر خیرخواهی، یا شایدم تنبلی واگذار کرده بود به دانشجوها. ممکن بود بیشتر از ۱ سال طول بکشه و استاد چندتا دانشجوی سال سومی رو انتخاب کرده بود که اتفاقاً سام و احسان و سعید و سحر بودن. سام قرار بود سرپرست باشه و انتخاب بقیه ی ۶ نفر هم با خودش بود. البته باید استاد هم تأییدشون می کرد. خلاصه روزی که من واسه جلسه رفتم همه سال بالایی بودن.

نزدیک ۱ ماه طول کشید که سام گروه رو انتخاب کنه. تمرینای نوا شده بود ۲ هفته یکبار. تو یکی از اون تمرینا سام گفت که بعضی ها با اینکه یه سال اولی بیاد تو گروه مخالفن ولی استاد گفته باید ازت امتحان بگیره. بعد از اون روز من همش تو سایت بودم. حسابی کار کردم. البته وقتم خیلی کم بود. سهیل همش تو سایت بود. انگار می خواست سر از کار من در بیاره ولی مثه این بود که کلا از ماجرا خبر نداشت. اون یکی هم کلاسیم هم خیلی نگران بود. ولی وظیفه ی اون کلاً فرق می کرد و حضورش تقریباً ۱۰۰ ٪ بود.

پدربزرگ نگران شده بود. نزدیک ۱ ماه من دیگه خواب و خوراک نداشتم. کلاس هم می رفتم واسه اینکه غیبت نخورم.  بالاخره استاد تصمیمش رو گرفت. با خودش هم کلاس داشتم. فقط سر کلاس خودش بود که ردیف جلو میشستم و جزوه مینوشتم.

یه برنامه ی خیلی بلند بالا و پر از غلط بهم داد و خواست تو یه هفته ادیتش کنم. از همه بیشتر احسان و سعید مشتاق بودن ببینن چی میشه. وقتی فهمیدن یه هفته دیگه معلوم میشه کلی کسل شدن. استاد کلی تهدید کرد که اگه کمک بگیری بعدا نمیتونی کارت رو درست انجام بدی و فقط گروه رو دچار مشکل می کنی.

روز اول و دوم  فقط داشتم هاج و واج می دیدم که اصلا این چی هست. ولی از روز سوم انگار مغزم راه افتاده بود. آخر روز پنجم وقتی دیدم همه چی درست شده، اونقدر خسته شده بودم که دیگه نتونستم هیچ عکس العملی نشون بدم و رفتم خوابیدم. فردا صبحش هم خواب موندم و نرسیدم به کلاس. اما بعدش رفتم دفتر استاد. اونم هیچ عکس العملی نشون نداد. پرینت برنامه رو بهش دادم. با یه فلاپی.  فقط گفت می تونی بری..! چقدر اوایل خشن بود!

اما به هر حال بخیر گذشت. اجازه داده بود که باشم. اما خوب می دونستم که دیگه زیر ذره بینم.

اون روزها پدربزرگ کلاً خیلی مهربون تر شده بود. واسم یه گوشی خریده بود. البته از لحاظ مالی هیچوقت واسم کم نذاشته... تو حال و هوای اون روزها مثل همیشه نبودم که خیلی هم خوشحال شم. بالاخره رفتم خونمون. اون قدرا که فکر می کردم اوضاع بد نبود. پدربزرگ هرازگاهی دستی به سر و روی خونه می کشیده. دکوراسیون هیچ تغییری نکرده بود. درست همونطوری بود که یادم بود. یکمی یه گوشه نشستم و رفتم سالای قبل، اما حالم رفته رفته داشت بدتر می شد. بغض گلومُ فشار می داد. کارای مامان روی دیوارا بود. در اتاقشونُ باز کردم. مثل اون وقتا نبود. مرتب و تمیز بود. روی تخت دراز کشیدم و نمی دونم چقدر گریه کردم، با صدای بلند. طوری که بعدش صدام کاملاً گرفته بود. کم کم ترسیدم. بعداز ظهر به پدربزرگ خبر دادم که می رم آموزشگاه. همه اونجا خوشحال بودن. داشتن واسه عید همه جا رو تمیز می کردن. سام اونجا بود. با بچه های کوچیک سر کلاس داشت شعر می خوند. چشمای پف کردم لوم می داد. استاد محبی خوشحال بود. ولی منُ که دید یه لحظه جا خورد. احوال پدربزرگ رو پرسید. دوستای قدیمی بودن. در واقع استاد مستأجرش هم بود. سراغ استاد خودمُ گرفتم. گفت حالش خیلی خوب نبوده و نیومده. بقیه همه بودن. دخترش و اساتیدِ دیگه هم بودن. آقای جوادی داشت حیاط کوچیک پشتیُ می شست. همه مشغول بودن. سام کلاسش تموم شد. بیشتر بچه ها رو بوسید و عید رو بهشون تبریک گفت. خیلی دوسش داشتن. اومد و احوالپرسی کرد. گفت می خواستم راجع به یه موضوع باهاتون صحبت کنم، اما انگار حالتون خوب نیست!!! حالم بیشتر گرفته شد. اصلاً اهل اصرار کردن نبودم. گفتم هرطور راحتین. انگار اونم حالش گرفته شد. قیافش خیلی خنده دار شده بود. فقط پرسید برنامه نویسیتون خوب بود دیگه؟ گفتم:چطور؟ گفت: یکم کار داریم. گفتم : بد نیست. گفت: اگه میشه تو این تعطیلات هم روش کار کنید. گفتم: باشه. اما نگفتین واسه چی؟ گفت: یه نیمچه پروژه س. بعدش استاد صداش کرد و رفت. منم رفتم کمک آقای جوادی. بعد اون روز رفتارم با پدربزرگ بهتر شد. عید بدی نبود اون سال...

بعد از اینکه حالم بهتر شد،  خیلی از دست خودم عصبانی بودم، برای اینکه هیچ جوابی به سهیل نداده بودم، و بیشتر به این خاطر که اونطور پیش بقیه از حال رفته بودم. خیلی وقت نبود که منو میشناختن...

یه مدت با پدربزرگ سرسنگین بودم. از دستش عصبانی بودم. یه روز پرسیدم: من شبیه پریَم؟ گفت: نه، شاید خیلی کم. اصلاً واسش اهمیت نداشت. کم کم واسم مهم شده بود راجع به مامان و بابا بیشتر بدونم. از اینکه برم خونمون می ترسیدم، ولی خیلی دلم می خواست اونجا رو ببینم. همش به این موضوع فکر میکردم. دوباره کلاسا شد یه خط در میون. هیچ کاری نمی کردم. نزدیک عید بود. آخرین روز تمرین همه خوشحال بودن. من خیلی خراب کردم. ولی اصلاً مهم نبود. سام دیر اومد و با عجله هم رفت. خوشحال بود. ولی انگار مشغول کار دیگه ای بود. موقع خداحافظی احسان و سعید هر دو متذکر شدن که من باز هم آخر ترم تو دردسر میفتم،اگه اینطور پیش برم. رضا بعد از تمرین منو صدا کرد. فکر می کردم اونم می خواد بگه سر تمرین افتضاح بودم. اما گفت: سهیل خیلی آدم معقولی نیست، شما خیلی میشناسیش؟ داشتم شاخ در میاوردم. گفتم: یه آشنای قدیمیه. یه لحظه بیشتر عصبانی شدم و گفتم: دوستان من به تمرینا مربوطه؟ گفت: نه، ولی اونروز که حالتون بد شد... ادامه نداد. گفتم: خوبه که مربوط نیست و رفتم...سحر جلوی در منتظر بود. مطمئن بودم فقط میخواست بدونه رضا چی به من گفت. سحر رضا رو خیلی دوست داشت، اما رضا اون زمان مردد بود.

سهیلُ بازم دیدم. حرفی خاصی نزد دیگه. اما ناخودآگاه اونو که میدیدم یاد مامان میفتادم. تا اینکه بعد از تعطیل شدن دانشگاه یه صبح رفتم و از پدربزرگ کلید خونه رو خواستم.خیلی مقاومت نکرد. ولی فکر میکنم بیشتر من مقصر بودم که میخواستم گذشته رو فراموش کنم. من فکر می کردم اونا تنهام گذاشتن ...

امروز شماره نمیزنم، چون می خوام راجع به این روزا بگم

الآن خسته ی خسته، تازه از بیمارستان رسیدم خونه. پدربزرگ که خونه نیست دلم خیلی میگیره. بغضم شکست و یکمی گریه کردم. میخواستم بمونم، اما به اصرار لیلا اومدم که استراحت کنم.

خوشبختانه خطر رفع شده، اما آدمای مختلفی که تو بیمارستان تو این دو روز دیدم، حسابی داغونم کرده.

الآن اصلاً نمی دونم چیکار کنم. فردا می تونست یه روز فوق العاده باشه. یه روزی که بیشتر از سه ماه منتظرش بودم. اما دیگه نمی شه. نمیدونم جز بدشانسی چی میتونم بهش بگم.

خیلی خستم....

ایام امتحانا بد نیود. یه جورایی بد نگذشت. من و مریم خیلی تلاش کردیم. معدل مریم از من بالاتر شد، الف شده بود، ولی مدام غر می زد و من بهش می خندیدم. یه هفته تعطیل بود. یه جا برای تمرین لازم داشتیم، ۲ هفته بعدش ۲ تا اجرا بود. سام پیشنهادش زیر زمین آموزشگاه بود، ولی راضی کردن استاد محبی کار ساده ای نبود. البته بیشتر واسه این بود که ازش خیلی حساب می بردیم. قرار شد اول با استاد تیموری حرف بزنیم که راضیش کنه، اما تیموری هیچ طوری راضی نشد. آخرش سام تصمیم گرفت با خودِ استاد محبی صحبت کنه. من خیلی تعجب کردم وقتی فهمیدم قبول کرده. فقط شرط گذاشته بود که جز صدای ساز و آواز صدایی از زیر زمین نشنوه!!! خیلی سخت نبود. فقط همه از احسان و سعید خواهش کردن آروم باشن. روزهای خوبی بود، مریم هم هر روز میومد سر تمرین. روزای آخر استاد تیموری و محبی هم اومدن و با اینکه معلوم بود خیلی راضی بودن و فکر نمی کردن اینقدرا خوب باشه، ایرادها رو بهمون گفتن.

همه چی خوب پیش رفت. سام از همه خوشحال تر بود. ولی بعد از شروع ترم این خوشحالی ها یکمی ناپایدار بود. سر و کله ی سهیل بازم پیدا شد. سر صحبت رو باز می کرد و دیگه نمی شد کنترلش کرد. رفتارش خیلی مؤدبانه بود، حتی با مریم اونقدر خوب برخورد کرده بود که اگه هم من ناراحت می شدم از دیدنش می گفت: اِاِاِ! پسر به این خوبی!!! فهمیدم که تولد ۱۰ سالگیم با خواهرش اومده بوده و اسم و فامیل منو از اونجا می دونسته. ۶ سالی از ما بزرگتر بود و دانشجوی کامپیوتر بود. یه جورایی منو می ترسوند. اصلاً احساس خوبی نداشتم. زیاد همدیگه رو می دیدیم. مدام دور و اطراف کلاسامون پیداش می شد. با هم کلاسی های دیگه مون هم کم کم گرم گرفته بود. به نظر همه یه بچه ی باحال مؤدب بود و البته خوش تیپ!!!

یه روز داشتم می رفتم تمرین که جلوم سبز شد. گفت: چه عجب. این دوستتون بالاخره پیشتون نیست! خندید. ولی چون واقعاً مریم همیشه با من بود منم خندم گرفت. گفت: چه عجب، شما خندیدی! گفتم اتفاقاً من آدم خنده رویی ام! عجله دارم. گفت: همیشه فعال و درحال بدو بدو! درست مثل خانوم سرابی. راستی چندتا از تابلوهای خانوم سرابی رو دارید؟ چرا این موجود اصرار داشت حرف مامان پری رو پیش بکشه ؟!

چند تا از تابلوها؟! هیچی! همه تو خونمون که متروک شده بود مونده بودن. هیچ کس دیگه سر نزده بود. می دونستم که بابابزرگ اونجا رو همونطور که بوده رها کرده. فکر کنم خیلی گذشت. چرا هیچ وقت منو اونجا نبرده بود؟ چرا اصلاً راجع به پسر و عروسش حرف نمی زد؟ یهو سرم گیج رفت. فقط سعی کردم خودم رو برسونم به آمفی تئاتر. بهش گفتم: بعد صحبت می کنیم. دنبالم نیاید. گفت: خوبی؟ گفتم: بله!

روی آخرین ردیف، هموجا جلوی در نشستم. چشمامو بستم و چیزی هم نشنیدم...

تمربن ها دیگه یه خط در میون برگزار می شد. اجرای بعدیمون واسه دهه ی فجر! بود. البته تو مدرسه ی مامان احسان! 

تقریباً یکماه از تمرین گذشته بود. احساس می کردم یه نفر هرجا که می رفتم بود. قبل از شروع کلاس ها پشت در کلاس، کلاس که تموم می شد هم انگار بیرون منتظر بود. توی بوفه، کتابخونه... اول فکر کردم که شاید هیچ ربطی به من نداشته باشه. بعد از آخرین تمرین ترم، داشتم جلو در سالن با رضا و سام حرف می زدم که دیدم بازم اونجا منتظره. یه لحظه ترسیدم. قرار بود همونجا منتظر مریم بمونم که با هم بریم خونه ی ما. اما دیر کرده بود. رضا و سام رفتن. هنوز داشتم رفتنشون و تماشا می کردم که اون پسر اومد نزدیک تر. گفت: شما اجراتون فوق العاده بود. قبلاً تو دانشگاه ندیده بودمتون، احتمالاً تازه واردین. گفتم: ممنون. بله، ترم اولم. گفت: شما خیلی شبیه مادرتون هستین. خشکم زده بود. اصلاً نمی دونستم چی بگم. تنها کسی که گاهی باهاش راجع به بابا و مامان حرف می زدم پدربزرگ بود، اون هم خیلی خیلی کم، دوست نداشت حرف بزنه. نمی دونستم اون غریبه کیه. خیلی فکر کردم، ولی انگار مطمئن بودم که قبلاً ندیده بودمش. می خواستم بپرسم شما؟ اما خیلی زودتر گفت: این همه هم جای تعجب نداره! من و خواهرم شاگردشون بودیم، درسته خیلی وقت پیش بود، ولی خیلی مهربون و با حوصله بودن، واسه همین هیچوقت یادم نمیره ایشون رو. وقتی رو سن معرفیتون کردن، خیلی تعجب کردم ولی خیلی خوشحال شدم و دوست داشتم از نزدیک باهاتون صحبت کنم. لال شده بودم. اصلاً دلم نمی خواست راجع به گذشته بشنوم یا حرف بزنم. همه جا اگه حرفی می شد ازشون تعریف می کردن، ولی هیج فرقی واسم نداشت. انگار داشتم فراموششون می کردم. حرفای سهیل رو دیگه نشنیدم. مریم از راه رسید. از تعجب داشت شاخ در میاورد. سهیل گفت می تونیم بعداً صحبت کنیم؟ جواب ندادم ولی اون گفت ممنون و رفت.

مریم مدام داشت سوال می پرسید. من بهت زده بودم. اما واسه اینکه دست از سرم برداره واسش تعریف کردم. البته اون قسمتی رو که شنیده بودم. هنوز شک داشتم. اون از کجا می دونست من کی هستم؟

اون هفته خیلی بهش فکر نکردم. اما هفته ی بعد، از آموزشگاه که بیرون اومدم دیدم تکیه زده به دیوار. سیگارشو زیر پاش خاموش کرد. توجهی نکردم و رفتم. گفت: تو دانشگاه نخواستم صحبت کنم، فکر کردم شاید ناراحت شید، شما نوایی ها اغلب دور همید. راستی خودم و معرفی نکردم، سهیل میرزایی هستم. دیدم اگه ساکت باشم همینطور به صحبت ادامه میده. گفتم: فکر نمی کنم ربطی به شما داشته باشه، اینجور خیلی ظاهر زننده تری داره. بهش توجه نکردم. چند قدم دنبالم اومد ولی اونروز دیگه به تعقیبم ادامه نداد.

چند بار خواستم با پدربزرگ راجع بهش صحبت کنم، ولی نشد. خوبیش این بود که تا ترم بعد پیداش نشد. مریم می گفت درگیر امتحان های خودشه، و من فکر می کردم شاید دست از سرم برداشته.

برای ۱۶ آذر حسابی تمرین می کردیم. هفته ی آخر آبان انگشتم در تمرین بسکتبال ضربه ی بدی خورد و حسابی ورم کرد. نزدیک به ۲ هفته نشد که برای نوا تمرین کنم.می ترسیدم از اجرای ۱۶ آذر جا بمانم. چیز مهمی نبود، ولی اولین اجرای من محسوب می شد و دوست داشتم که حتماً عالی باشد. همه به جز دانیال و سحر ناراحت شده بودند. دانیال مدام انگشت باد کرده ام را مسخره می کرد. انگشتم که خوب شد زیاد تمرین می کردم. کم کم دچار استرس می شدم. با مربی بسکتبال صحبت کردم که تا اجرا سر تمرینش نروم.

۱۵ آذر، سالن تزئین می شد و ما داشتیم تمرین می کردیم. از نظر من همه چیز خوب بود. فقط امیدوار بودم تا فردا بعدازظهر اتفاقی نیفتد.

روز جشن، همه چیز خوب بود. همه خوشحال بودند. فقط من بودم که خیلی می ترسیدم. همه فهمیده بودند. رضا گفت: پس چرا رنگت پریده؟ سحر گفت: دستهاش هم یخ زده بود. نترس کوچولوو. گفتم: حالم خوبه. ولی دیدم که صدام هم داره می لرزه. سام باز دلسوزیش گل کرد. با احسان به سمتی رفتند و مرا هم صدا کردند. احسان گفت: هممون سر اولین اجرا همین طور بودیم. ولی امروز خوبه که جشن مالِ بچه های دانشگاست. اینقدر دست می زنند و هورا می کشند که حتی اگه خارج بزنی و اشتباه کنی هم کسی نمی فهمه. سام گفت: سعی کن خودتو کنترل کنی. اصلاً سخت نیست. حداقل سخت تر از وقتی که باید پیش استاد تیموری تمرین پس بدی نیست. اگه آروم نباشی احتمال اینکه خراب کنی خیلی بیشتره. احسان گفت: حداقل به کوری چشم ِ سحر و نسترن آروم باش. هر سه خندیدیم. گفتم: همچین احساسایی تو من وجود نداره.

تمام لحظه های اون روز یه خاطره ی فراموش نشدنی شد. اولین اجرای من از نظر خودم خوب بود.

بعد از دخترایی که از من فاصله می گرفتن و پسرایی که می خواستن بهم نزدیک شن خیلی بیشتر شد. تمرین ها متوقف شد تا یکم به درسامون برسیم. من که حسابی عقب بودم. همون هفته امتحان میانترم داشتم و به لطف سام و مریم و احسان و سعید تونستم جبران کنم.

درس های ترم اول سبک بود. می شد خیلی راحت به کارهای دیگر هم رسید. به خاطر تقویت آمادگی جسمانی بدنم از پدربزرگ خواسته بودم صبح ها که برای ورزش به پارک می رود مرا هم بیدار کند. تمام کلاس های صبح را دیر می رسیدم. کلاس های بسکتبال در کل خوب بود. بدیش این بود که باید به جای سانتر، فورواد بازی می کردم، رویا قد بلندتر از من بود و چاره ای نبود. احساس می کردم جای مرا گرفته. تمرین ها سخت بود. سرم گیج می رفت و نفسم بالا نمی آمد. چشمانم سیاهی می رفت. انصراف دادن هم برای من غیر ممکن بود. بدتر از همه چیز این بود که تمرین های گروه نوا هم یک ساعت بعد از تمرین بسکتبال بود و من خسته سر تمرین ها می رسیدم.

جلسات اول مدام بحث سر نام گروه بود که بچه ها می خواستند عوضش کنند و هشت نفر هیچ کدام با دیگران به توافق نمی رسیدند. اسم گروه برای من چندان مهم نبود و در بحثشان شرکت نمی کردم. روی همنوازی با ویولن رضا کار می کردیم. حواسش پیش حرف های احسان، سعید، دانیال، مهرداد، سحر، نسترن و سام بود و خیلی تمرکز نداشت و دائم خراب می کرد و سام می خندید. همیشه زودتر از بقیه به آمفی تئاتر می رسیدم. بحث اسم گروه هم کم کم منتفی شد و تمرین ها جدی تر شد. آبان ماه تمرین ها هفته ای دو جلسه شد.

اواسط آبان بود. زود سر تمرین رسیده بودم ولی برخلاف همیشه دانیال آنجا بود. بسکتبال خیلی خسته ام کرده بود. روی یکی از صندلی ها نشستم. خیلی دلم می خواست بخوابم. اما دانیال سکوت را شکست. گفت: شما خیلی خوب می نوازید، رضا می خواهد شکستتان دهد ولی نمی تواند، اصلاً همانروز که شما را پذیرفت هم می خواست یک حریف داشته باشد. ولی نمی دانم چرا سراغ هم قد خودش نرفت. خنده ی مسخره ای کرد. ادامه داد: تمرینات اختصاصی رضا برای بعضی ها اصلاً جالب نیست. مثلاً سحر. خیلی دلش می خواهد شما عضو گروه نمی شدید. نمی فهمیدم چرا سحر باید چنین فکری کند ولی از این جور حرف زدن دانیال هیچ خوشم نمی آمد. حسابی دمق شدم.

خوشبختانه سام هم سر رسید. انگار خیلی رو به راه نبود. بقیه هم یکی یکی آمدند. به بهانه ی کوک نبودن سازم می خواستم آنروز را فقط تماشا کنم. سام نزدیکتر بود و با او راحت تر بودم، هرچند حرف های دانیال تأثیر منفی گذاشته بود. گفتم: اگر سازم کوک نباشد، می شود امروز تمرین نکنم؟ گفت: حالت خوب نیست یا واقعا سازت کوک نیست؟ گفتم: هر دو، خیلی با هم فرق ندارند. نگاهی به دانیال انداختم و گفتم: اینجایی ها همه اینقدر بچه اند؟ خنده اش گرفت. گفت: فهمیدم. حالا شما امروز را کوتاه بیا. بعد صحبت می کنیم.

من کوتاه آمدم ولی انگار نگاه های سرد سحر را دیگر حس می کردم.

در کل آدم تنهایی بودم و ورود به محیطی بزرگتر برایم حکم تغییر بزرگی داشت. یکی از هم کلاسی های دبیرستان، در دانشگاه هم با من هم کلاس شد. مریم دختر خنده رویی بود، گاهی فکر می کردم شاید من برایش کسل کننده باشم. اما از روزی که فهمید باز هم با هم هستیم، هر روز تماس می گرفت. اولین روز خیلی احساس خوبی نداشتم. همه غریبه هایی خوشحال بودند. اغلب سال بالایی ها دور هم جمع شده بودند و به ما جدیدتر ها می خندیدند. آماده بودم برای انجام کارهای بزرگ.

پنجم مهر دانشگاه برای ورودی های جدید جشنی ترتیب داده بود. خوشامدگویی، معارفه، کمی برنامه های سرگرم کننده. کنار در ورودی غرفه هایی برای ثبت نام در گروه های فرهنگی و ورزشی قرار داده بودند. وسوسه می شدم در همه ی آن ها ثبت نام کنم. ولی فرم هایی که پر کردم برای تیم بسکتبال دختران، انجمن علمی رشته ی خودم و گروه موسیقی بود. گروه های ورزشی و هنری قرار بود مصاحبه هم برگزار کنند. شاید مغرور هم بودم که احساس می کردم من که حتماً انتخاب می شوم. مراسم بدی نبود، ولی اجرای گروه موسیقی توجهم را بیشتر از همه چیز به خود جلب کرد. سام امیری! همان پسری که از استاد محبی قهر کرده بود. چه تصادفی. وقتی برایم جالب تر شد که یک هفته بعد، در جلسه ی معارفه ی گروه رشته ی خودمان، فهمیدم دبیر انجمن علمی مکانیک هم هست. آنجا که کسی را نمی شناختم احساس می کردم او آشنای نزدیکی است. بعد از او تهمینه حسینی صحبت کرد. راجع به اساتید گروه و برنامه هایی که انجمن دارد و راجع به انتخابات انجمن که یک ماه بعد بود.

برای تیم بسکتبال انتخاب شدم. البته بیشتر برای اینکه نفراتشان کم بود، تمام بازیکنان اصلی فارغ التحصیل شده بودند. مربی گفت به تمرین زیادی نیاز دارم تا آمادگی پیدا کنم.

برای مصاحبه ی گروه موسیقی، وقتی اطلاعیه را دیدم که برای تمرین دیر شده بود. درست که همیشه تمرین داشتم، اما شاید به خاطر آشنایی با سام دچار استرس بچگانه ای شده بودم. مصاحبه همانروز در سالن آمفی تئاتر دانشکده بود، و من سازم را همراه نداشتم. با مریم وارد سالن شدیم. خیلی خلوت نبود. انتهای نفرات نشستم تا ببینم بقیه اوضاعشان چطور است. بد نبود. بعضی ها اصلاً خوب نبودند. بعضی ها امتحان نشده فرار می کردند. بعضی ها واقعاً خوب بودند. خوشبختانه سام آنجا نبود. کسی به نام رضا پناهی تست می گرفت. من مانده بودم و مریم و دو نفر دیگر. سوالاتی می پرسید. مثل اینکه چند سال است تمرین دارید، هفته ای چند ساعت، و یک تست کوچک که از روی یک نت بنوازیم. سخت نبود. فقط کمی طول کشید. احساس کردم که راضی شده. بعد هم قطعه ای برای تمرین داد. مثل اینکه همنوازی بود. توضیح زیادی نداد.

پنجشنبه ی همان هفته وقتی به آموزشگاه رسیدم کمی دیر شده بود. منشی نیامده بود. چند نفر منتظر بودند که برنامه ی ترم جدیدشان را هماهنگ کنند. سام هم آرام گوشه ای نشسته بود و مجله ای را ورق می زد. وقتی سرم خلوت تر شد، نزدیک تر آمد و خواست برنامه ی استاد محبی را ببیند. گفتم: درست مثل ترم تابستان. گفت: راستی برای قبولی در دانشگاه هم تبریک می گویم و تبریک بزرگتر اینکه شما از سد رضا رد شده اید. کمی تعجب کردم. گفت: آقای پناهی خیلی سختگیر است، ولی می گفت ویولن انگار جزئی از وجود شماست. نگاهی به برنامه ی استادش کرد و دوباره سر جایش نشست. گفت: وقتی در جشن جدیدالورودها دیدمتان خیلی تعجب کردم. یعنی جالب بود. بیشتر تعجب کردم وقتی اسمتان را در لیست ثبت نامی های گروه موسیقی دیدم، و بیشتر وقتی دیدم رضای سختگیرمان آنطور از شما تعریف می کرد. خوشحال می شویم از این هفته سر تمرین ها بیایید. مدام داشت می خندید. گفتم: با کمال میل، حتماً می آیم.

سام اغلب اوقات را به تنهایی سپری می کرد. از هر روز دیدن تهمینه خسته شده بود. آزارش می داد. خنده های بلند او قلبش را می فشرد. اما هنوز دوستش داشت. خیلی سعی کرد دوباره با او صحبت کند، اما نشد. تمام تلاشش برای این بود که استاد را راضی نگه دارد. ساعت هایی تدریس می کرد. کلاس های خصوصی موسیقی و ریاضی و فیزیک داشت. برایش فعلاً همین کافی بود.

دیگر آوا را ندید. احساس می کرد رفتار آن روزش شبیه دیوانه ها بوده. کاش دوباره آن دخترک را میدید. سراغش را از منشی آموزشگاه گرفت. تنها ساعت هایی که آوا آنجا بود، سام جایی تدریس خصوصی داشت. البته چند بار صدای او را که همراه با بچه ها شعر می خواند شنید. اما فرصتی پیش نیامد که با او رو در رو شود.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من تمام وقت درس می خواندم. لیلا تا می توانست مراقبم بود و تشویقم می کرد. کنکور خوب بود. تابستان خوبی را سپری کردم، مدام به آموزشگاه می رفتم. بچه های کوچولو دوباره به من لبخند و امید زندگی بخشیدند. گاهی فکر می کردم با درس خواندن شاید وقتم را تلف کرده ام و باید تمام وقت آنجا می بودم. مثل فرشته ها می خندیدند. یکبار کودکی به خاطر دیر کردن مادرش گریه می کرد، اصلاً حواسم نبود که من هم دارم گریه می کنم. شاید برای آنکار زیادی جوان بودم. فقط هجده سال داشتم. هنوز گاهی صدای آقای امیری را آنجا می شنیدم، اما دیگر اتفاق نیافتاد ببینمش.

شهریور ماه نتایج انتخاب رشته ها هم آمد. پدربزرگ خوشحال بود. لیلا هم همینطور. هرچند گاهی غر می زد که دیوانه باید برای پزشکی درس می خواندی. ولی من دلش را نداشتم. اصلا نمی دانستم قرار است بعد از آن آقای امیری را زیاد ببینم. همان مهندسی مکانیک و همان دانشگاه!

 

اردیبهشت بود. درس هایم دیگر خیلی سنگین شده بود. اما تنها چیزی که به روحیه ام کمک می کرد موسیقی بود. هفته ای یک روز را به طور کامل در آموزشگاه می گذراندم. به معرفی استادم مشغول شده بودم و ارف و نت خوانی به بچه های کوچولو آموزش می دادم. دستمزدی برای کلاس ها نمی گرفتم، هزینه ی کلاس ها خیلی کم شده بود و تعداد بچه ها هر هفته بیشتر می شد.

آن روز خوب یا بد بارانی، تازه کلاسم تمام شده بود. با لیوان چای پشت پنجره ایستاده بودم و باران را تماشا می کردم. منتظر بودم بند بیاید تا به خانه برگردم. تا دقایقی قبل همان صدای زیبا از کلاس استاد محبی به گوش می رسید. ولی ناگهان همه جا ساکت شد. پنج شنبه ها چون من آنجا بودم، گاهی منشی می توانست به مرخصی برود. داد و فریادی بلند شد. نشنیده بودم صدای استاد محبی هم بلند شود. به شاگردش گفت دیگر نیازی نیست به کلاس ها بیاید. با این وضع فقط وقتش را تلف می کند. ناگهان در باز شد. جوانی آشفته از در بیرون آمد و به سرعت از آموزشگاه خارج شد. استاد محبی از لحظه ای بعد آمد. کمرش قدری خمیده بود. با موهایی یکدست سفید که روی شانه هایش ریخته بود. یک چتر و بارانی در دست داشت. گفت : آفای امیری فراموش کرد. برایش می برید؟ آن ها را گرفتم و سریع از پله ها پایین رفتم.

با چتر به طرفش دویدم. دو بار صدایش کردم ولی نایستاد. وقتی به او رسیدم ایستاد. گفتم بارانیتان جا مانده بود، و البته چترتان. چتر باز را به دستش دادم. فقط سکوت کرد. برگشتم که بروم. گفت : خانوم. اینطور خودتان خیس می شوید. مرا تا در آموزشگاه همراهی کرد. ولی نرفت. همانجا روی پله های خیس نشست. از پله ها که بالا آمدم دیدم استاد محبی از پنجره مرا تماشا می کرده. آهسته گفت: می دانستم تهمینه خرابکار است. اصلاً منظورش را نفهمیدم. پرسید: پس کجا رفت؟ گفتم: روی پله ها نشسته. گفت: زحمت می کشی راضیش کنی بیاید بالا. سازش را هم با خودش نبرده. با اینکه به نظرم آقای امیری خیلی لوس بود، ولی چاره ای نبود. دوباره از پله ها پایین رفتم. دو پله بالاتر نشستم. هنوز چیزی نگفته بودم، گفت: به استاد بگویید باران که بند آمد میایم و تارم را می برم. جلدش خراب است، خیس می شود. گفتم: حرف های استاد را جدی نگیرید. شما صدای قشنگی دارید، حتما از چیزی ناراحت شده. شاید با یک معذرت خواهی حل شد. گفت: نمی شود. از نظر او من خیلی ضعیفم. گفتم به هر حال دنیا به آخر نرسیده. اگر خواستید می توانید بالا منتظر بمانید. رو به من کرد. نگاهش زیادی عمیق بود. دست و پایم را گم کرده بودم. گفت: شما زیادی مهربانید. دیده ام بچه های کوچولو چقدر دوستتان دارند. گفتم : خب شاید برای این باشد که هنوز بچه ام. لبخند تلخی زد. از درس هایم پرسید و من هم کم و بیش چیزهایی گفتم. مدت زیادی به سکوت گذشت. باران بند آمده بود. گفتم: دیگر باید بروم. خیلی دیر شده. و با عجله بالا رفتم. داشتم وسایلم را جمع می کردم که او هم دنبال تارش آمد. استاد به او گفت: یک فرصت دیگر داری. از فرصتت استفاده کن. من خداحافظی کردم و رفتم. هنوز چند قدم دور نشده بودم. کسی دنبالم می دوید. آقای امیری بود. گفت: اگر اذیت شدید معذرت می خواهم. کاش اتفاق های تلخ فراموش می شدند. گفتم: بله. حرفی نداشتم با او بزنم. نمی دانستم چه شده و قضایای گنگ هیچ وقت برایم جالب نبودند. گفت: به هر حال ممنونم. نمی دانستم از چه. سوار تاکسی شد و رفت. دو کوچه بالاتر منزل پدر بزرگ بود.

تا پنج ماه دیگر ندیدمش...

سام سرش خیلی شلوغ شده بود، ولی چیزی که حاضر نبود از آن بگذرد کلاس های استاد محبی بود. نشریه انجمن هم باید تا آخر هفته آماده می شد، ولی هنوز نمی دانست هزینه های سنگین چاپ را چه کند. نمی خواست پیش تهمینه و بقیه کم بیاورد. وقتی به دفتر انجمن برگشت دید تهمینه هنوز خسته نشده و به تماس با شرکت ها برای جذب اسپانسر ادامه می دهد. نشست و تماشا کرد که چه با حوصله این کار را انجام می دهد و وقتی منشی شرکت مقابل جواب سر بالا می دهد باز هم با خوشرویی خداحافظی می کند.

تهمینه دانشجوی سال بالایی بود و دو سال بزرگتر از سام بود. سر به هوا بود، ولی به خاطر نسبتی که با یکی از اساتید داشت هر جا که می خواست بود. حرف حرف خودش بود. لجباز و مغرور. سام شیفته ی او شده بود. دو ماهی می شد که از علاقه اش با او صحبت کرده بود. تهمینه جوابی نداده بود، فقط رفتارهای تحقیرآمیزش بیشتر شده بود. تحقیرآمیز و بچگانه.

آنروز سرد و برفی هم تمام شد و فردا صبح تهمینه با خبرهای خوش برگشت. پدرش پذیرفته بود که از طرف کارخانه ی خودشان تمام هزینه های چاپخانه را پرداخت کند. باری از دوش سام برداشته شد ولی رفتارهای تهمینه بد و بدتر می شد. یک هفته بعد که جلسه ای برای شماره ی بعدی نشریه تشکیل شد، تهمینه اعتراض کرد و خواست به جای سام سردبیر باشد. سام داشت فکر می کرد که چطور و برای چه عاشق او شد. دلیلی پیدا نمی کرد. ولی نمی توانست دوستش هم نداشته باشد.

هر شب با تهمینه تماس می گرفت. نزدیک نیم ساعت تهمینه آرام صحبت می کرد اما بعد او را تهدید می کرد که به خاطر مزاحمت از او شکایت می کند. درس ها را کاملاً کنار گذاشته بود. نزدیک امتحانات رفتار تهمینه ناگهان تغییر کرد. دوباره مهربان شده بود. از سام خواهش کرد که برای تمرین آواز با او نزد استاد برود. سام هم که خیلی خوشحال بود خیلی راحت پذیرفت و دو جلسه او را همراه خود برد و برای دو هفته ی بعد که زمان امتحاناتش بود کلاس ها را تعطیل کرد. تمام جزوه هایش را در اختیار تهمینه گذاشت و با هم در انجمن درس می خواندند.

شب قبل از آخرین امتحان، درسی که تهمینه آن را گذرانده بود، تهمینه تماس گرفت و به خاطر دلیلی که اصلاً معلوم نبود، هرچه می توانست به سام گفت. البته دلیلش این بود که نمراتم پایین آمده و همه به خاطر توست، در صورتی که تنها ترمی بود که نمرات او خیلی هم خوب بود. سام دیگر نتوانسب بخوابد. تمام شب را در حیاط خوابگاه قدم زد. صبح روز بعد سعی کرد خود را به امتحان برساند، ولی دم در کلاس از حال رفت و وقتی بیدار شد در درمانگاه دانشگاه خوابیده بود. آن ترم آن درس را افتاد و هفته های بعد هرچه تلاش کرد نتوانست تهمینه را ببیند یا با او صحبت کند.

احساس می کرد شکست خورده. احساس می کرد همه چیز را باخته. همه می دانستند او دلباخته ی تهمینه است. هر روز تماس می گرفت ولی خبری نمی شد. فقط یکروز تهمینه تماس گرفت و از او خواست دست از سرش بردارد و فراموشش کند. ولی انگار سام در آن دو هفته ی باور نکردنی قبل از امتحانات گیر افتاده بود.

برای تعطیلات یک هفته ای به خانه برگشت. می خواست کسی متوجه حالش نشود. شب ها گریه می کرد. دلش برای غرورش می سوخت و ضعفی که در مقابل تهمینه از خود نشان داده بود. او را هنوز دوست داشت. نتوانست خانه را تحمل کند. حتی دریا حالش را بدتر می کرد. به بهانه ی کارهای گروه موسیقیشان به تهران برگشت.

به سیگار پناه برد که نفسش را می برید. اما وقتی استاد فهمید...